در نیو ساوت ولز درخواست اخطار ندهید، مگر اینکه «دلیل منطقی» را متوجه شده باشید

در نیو ساوت ولز، اخطار ابزاری قدرتمند است. این اخطار به دنیا می‌گوید که شما ادعای مالکیت یک ملک را دارید و می‌تواند از ثبت معاملات جدید تا زمان رسیدگی به ادعای شما جلوگیری کند. دقیقاً به همین دلیل که این اخطار بسیار قدرتمند است، قانون زمان استفاده از آن را محدود می‌کند. شما باید یک منفعت قانونی یا منصفانه واقعی در زمین داشته باشید و باید «دلیل منطقی» برای ارائه اخطار داشته باشید. ارائه اخطار صرفاً برای کسب امتیاز یا ابراز نارضایتی می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد.

جایی که مردم اشتباه می‌کنند، اشتباه گرفتن حس کلی «مدیون بودن» با داشتن یک حق مالکیت قابل تشخیص است. این احساس که شما باید هنگام فروش ملک پول دریافت کنید، با داشتن یک حق شارژ، رهن، حق امانی یا حق خریدار مشخص، یکسان نیست. به عنوان مثال، ازدواج با مالک ثبت شده به طور خودکار به شما حق شرط در ملک انحصاری او نمی‌دهد. حقوق شما در یک توافق حقوق خانواده با یک حق مالکیت خاص در زمین متفاوت است.

اشتباه دیگر این است که با یک اخطار به عنوان راهی برای جلوگیری از تصمیم‌گیری‌های مخالف شما برخورد کنید، بدون اینکه آن اختلاف نظر را به یک منفعت قانونی در خود زمین ربط دهید. والدین ممکن است برای جلوگیری از فروش خانه‌ای که زمانی در آن زندگی می‌کردند توسط فرزند بالغ خود، اخطار بدهند، یا خواهر یا برادر ممکن است به دلیل اختلاف ارث گسترده‌تر، از خانه خانوادگی خود اخطار بگیرند. مگر اینکه منفعت قانونی یا عادلانه مشخصی - مانند وام مستند یا توافق امانت - به ملک مرتبط باشد، این اخطار ممکن است توجیه‌پذیر نباشد.

قانون به مالک ثبت‌شده اجازه می‌دهد تا به اخطار اعتراض کند. اگر آنها معتقدند که این اخطار بدون دلیل موجه ارائه شده است، می‌توانند برای لغو آن اقدام کنند یا برای لغو آن به دادگاه درخواست دهند. در این فرآیند، شخصی که اخطار را ارائه داده است باید دقیقاً توضیح دهد که چه منافعی را ادعا می‌کند و چه حقایقی از آن پشتیبانی می‌کنند. اگر دادگاه تشخیص دهد که مبنای مناسبی وجود ندارد، می‌تواند دستور لغو اخطار را صادر کند و ممکن است برای هرگونه ضرری که اخطار نامناسب ایجاد کرده است - به عنوان مثال، فروش ناموفق یا افزایش هزینه‌های بهره - غرامت تعیین کند.

سوءتفاهم در مورد اینکه چه چیزی به عنوان مدرک محسوب می‌شود، دام دیگری است. خاطرات مبهم از مکالمات یا حواله‌های بانکی بدون برچسب ممکن است کافی نباشد. کسی که پولی اهدا کرده است، ممکن است آن را به عنوان مدرکی دال بر وام یا مالکیت مشترک بداند؛ مالک ممکن است بگوید که این یک هدیه بوده است. بدون سوابق واضح از توافقی که باعث ایجاد سهمی در زمین می‌شود - مانند وامی که از درآمد حاصل از فروش بازپرداخت می‌شود یا یک توافق امانی - ادعای مالکیت می‌تواند دشوار باشد. ارائه یک شرط اولیه و امید به "رفع مشکل" باعث می‌شود که کار به جایی نرسد.

هیچ یک از این موارد به این معنی نیست که شما هرگز نباید از اخطار استفاده کنید. وقتی علاقه واقعی و اثبات‌شده‌ای به زمین وجود دارد، اخطار می‌تواند یک ضمانت ضروری باشد. یک وام‌دهنده خصوصی با بند هزینه کتبی، یک خریدار تحت قرارداد که نگران نحوه برخورد فروشنده با ملک است، یا شخصی که دارای منافع منصفانه و واضح ناشی از مشارکت‌ها است، ممکن است به خوبی توصیه شود که از آن منافع محافظت کند. نکته کلیدی این است که اخطار منعکس‌کننده یک حق موجود است، نه یک ادعای سوداگرانه یا احساسی.

قبل از اقامت، ارزش دارد چند سوال سخت بپرسید: دقیقاً سهم من از این زمین چیست؟ آیا می‌توانم آن را به صورت قانونی توصیف کنم؟ آیا اسناد یا شواهد روشنی برای پشتیبانی از آن دارم؟ آیا مشکل من مربوط به خود ملک است یا بخشی از یک اختلاف گسترده‌تر است که باید به روش دیگری به آن رسیدگی شود؟ اگر پاسخ صادقانه «نمی‌دانم» یا «احتمالاً نه» است، مکث برای مشاوره معمولاً امن‌تر از ادامه دادن و امید به حفظ شرط است.

اعلامیه: این مقاله صرفاً جهت اطلاع‌رسانی عمومی تهیه شده و مشاوره حقوقی نیست. از آنجا که هر موضوع ملکی متفاوت است، قبل از هرگونه تصمیم‌گیری، باید مشاوره‌ای متناسب با شرایط خود دریافت کنید. برای بررسی وضعیت خود، با JKA & Co Conveyancing تماس بگیرید تا مشاوره متناسب با شرایط خود دریافت کنید.